سوره عادیات با صدای محمد صدیق منشاوی
سوره عادیات؛ سوگند به اسبهای تازنده
تلاوت سوره عادیات با صدای محمد صدیق منشاوی فضایی از تفکر در سوگند به اسبهای تازنده و ناسپاسی انسان را به شنونده منتقل میکند. سوره عادیات با ۱۱ آیه، از سورههای مکی قرآن کریم است که با سوگند به اسبهای تازنده در میدان جنگ آغاز میشود. منشاوی با صدای زیبا و تأثیرگذار خود، آیات این سوره را به گونهای تلاوت میکند که شنونده را به تفکر در عظمت خداوند وادار میسازد.
چرا این سوره «عادیات» نام گرفته است؟
این سوره به دلیل کلمه «العادیات» در آیه اول، به این نام خوانده میشود. «عادیات» به معنای اسبهایی است که به سرعت میتازند و در میدان جنگ دشمن را میترسانند. این سوره به ناسپاسی انسان در برابر نعمتهای الهی میپردازد و او را به خاطر حب مال و دنیاپرستی سرزنش میکند. در پایان، به روز قیامت و آگاهی انسان از اعمال خود اشاره دارد.
فضیلت و برکات خواندن این سوره
خواندن سوره عادیات، که از سورههای ارزشمند قرآن کریم است، به تقویت ایمان و تفکر در ناسپاسی انسان کمک میکند. این سوره انسان را به شکرگزاری از نعمتهای الهی و پرهیز از دنیاپرستی دعوت مینماید. خواندن این سوره برای یادآوری روز قیامت و آمادگی برای آن بسیار مفید است.
تلاوت سوره عادیات با صدای محمد صدیق منشاوی
شیخ محمد صدیق منشاوی با سبک خاص خود، فضایی پرمعنا به این سوره بخشیده است. تلاوت او در آیات مربوط به سوگندهای الهی، شنونده را به تفکر در عظمت خداوند دعوت میکند و در آیات توحید، ایمان را در دل زنده میسازد. این تلاوت از جمله ماندگارترین تلاوتهای سوره عادیات است.
در ادامه میتوانید این تلاوت ناب را بشنوید و از برکات معنوی آن بهرهمند شوید. کیفیت صوتی این فایل عالی است و برای استفاده در منزل، ماشین، گوشی همراه و مجالس مذهبی کاملاً مناسب میباشد.
محمد صدیق منشاوی
سوره عادیات
سوره عادیات
به نام خدا که رحمتش بیاندازه است و مهربانیاش همیشگی
وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا ﴿١﴾
سوگند به اسبان دونده ای که همهمه کنان [به سوی جنگ] می تازند (۱)
فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا ﴿٢﴾
و سوگند به اسبانی که با کوبیدن سمشان از سنگ ها جرقه می جهانند (۲)
فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا ﴿٣﴾
و سوگند به سوارانی که هنگام صبح غافل گیرانه به دشمن هجوم می برند (۳)
فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا ﴿٤﴾
و به وسیله آن هجوم، گرد و غبار فراوانی بر انگیزند (۴)
فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا ﴿٥﴾
و ناگاه در آن وقت در میان گروهی دشمن در آیند؛ (۵)
إِنَّ الْإِنْسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ ﴿٦﴾
[که] قطعاً انسان نسبت به پروردگارش بسیار ناسپاس است، (۶)
وَإِنَّهُ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ ﴿٧﴾
و بی تردید خود او بر این ناسپاسی گواه است، (۷)
وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ ﴿٨﴾
و همانا او نسبت به ثروت و مال سخت علاقه مند است [و به این سبب بخل می ورزد.] (۸)
أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ ﴿٩﴾
آیا نمی داند هنگامی که آنچه در گورهاست برانگیخته شود. (۹)
وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ ﴿١٠﴾
و آنچه در سینه هاست پدیدار گردد، (۱۰)
إِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَخَبِيرٌ ﴿١١﴾
بی تردید در آن روز پروردگارشان نسبت به آنان آگاه است [و بر پایه اعمال نیک و بدشان به آنان پاداش و کیفر دهد.] (۱۱)
